Do przeczytania przy kawie 

Człowiek ma w sobie osobliwą skłonność: bezustannie szuka rozwiązania, zanim jeszcze zdąży dobrze zrozumieć samo pytanie. Żyjemy w czasach gwałtownych pośpiechów i gotowych recept. Poradniki, instrukcje i natychmiastowe wskazówki są na wyciągnięcie ręki, dostępne od razu, na każde zawołanie. Bywa to pomocne, ale sprawia też, że gubimy po drodze coś bezcennego — sam moment zatrzymania.

Sama przez długi czas ulegałam złudzeniu, że każda niejasność w życiu to problem, który należy niezwłocznie naprawić, a każda decyzja wymusza natychmiastowy ruch. Przenosiłam to myślenie na wszystko wokół. Dopiero praca z przestrzenią i ludzkimi historiami nauczyła mnie cierpliwości.

Niektóre sprawy potrzebują po prostu czasu, aby stały się czytelne. Rzeczywistość, niczym słabo oświetlony pokój o zmierzchu, nie odsłania swoich kształtów od razu.

Wielu z nas myli rozeznanie z bezczynnością. Tymczasem rozeznanie jest powolnym, ale uważnym procesem dostrzegania. To chwila, w której przestajemy reagować wyłącznie na pierwsze, powierzchowne wrażenie i zaczynamy widzieć szerszy obraz. Dajemy sobie prawo do tego, by nie wiedzieć od razu.

Gdy przestajemy gorączkowo szukać wyjścia z sytuacji, zaczynamy wreszcie widzieć, w jakim miejscu naprawdę stoimy. Zamiast budować ściany na oślep, przyglądamy się fundamentom.

Zostawiam Cię dzisiaj z prostym pytaniem do własnego rozeznania:

Co w swoim życiu próbujesz rozwiązać i naprawić, zanim naprawdę to poznasz?

Od autorki:

Piszę te teksty bez poradnikowego pośpiechu i bez obcych recept. Jeśli chcesz otrzymywać moje refleksje, zostaw swój adres e-mail.