Do przeczytania przy kawie

Zanim człowiek przestąpi próg domu, wchodzi jego intencja. Zanim głośno wypowie to, z czym przychodzi, wnosi ze sobą pytanie, które nosi w sobie od miesięcy. Otaczająca nas przestrzeń rzadko bywa obojętna — jej układ, sprzęty i ściany zawsze coś na nas wymuszają. Przez lata pracy z wnętrzami i ludzkim wizerunkiem widziałam to bezustannie.

Większość miejsc tworzy się dziś po to, by coś od nas wyciągnąć albo natychmiast nam sprzedać. Mnie zależało na czymś zgoła innym: na stworzeniu warunków do zwykłego, głębokiego zatrzymania.

Sama przez lata wpadałam w tę samą koleinę. Gdy pojawiała się trudność, zamęt albo ważna decyzja, moim pierwszym odruchem była gorączkowa krzątanina: działanie, naprawianie, szukanie gotowych rozwiązań. Pytalam siebie: „co powinnam z tym zrobić?”, zamiast choćby na chwilę przystanąć i przyjrzeć się temu, co właściwie się dzieje.

Z czasem pojęłam, że zmiana nie zawsze musi być pierwszym krokiem. Często pierwszym krokiem jest po prostu dostrzeżenie.

Próg w budynku to w istocie wąski pasek drewna lub kamienia na podłodze, ale w swej istocie to granica zawieszona między tym, co już oswojone, a tym, co dopiero może się odsłonić. Stanięcie na nim bywa trudne, bo wymaga odłożenia na bok nawykowej ucieczki do przodu.

Z tej osobistej potrzeby zrodziła się Pracownia Procesu. Z pragnienia posiadania miejsca, w którym nikt nie ponagla, nie żąda natychmiastowych odpowiedzi, udowadniania racji ani porywczych postanowień. Miejsca, w którym można najpierw w spokoju rozeznać, gdzie w ogóle się stoi.

Zostawiam Cię dzisiaj z pytaniem, do którego sama wracam, gdy czuję, że zaczynam działać po omacku:

Co w Twoim życiu domaga się dzisiaj nie natychmiastowej naprawy, lecz po prostu uważnego rozeznania?

Od autorki:

Te szkice i refleksje wysyłam co kila tygodni w formie prywatnej korespondencji do skrzynek moich Czytelników. Jeśli chcesz otrzymywać Listy z Pracowni — zapisz się, aby dołączyć do korespondencji.